Uit eerdere ervaringen is gebleken, dat onze zoon moeite heeft met het omgaan met veranderingen en dan zeker op het gebied van dingen, mensen of plekken die bekend en veilig voor hem zijn. Zoals bijvoorbeeld het uitvallen van een juf door zwangerschapsverlof. Een juf die hem snapt, waar hij afspraken mee heeft, die hem kent, die eerlijk tegen hem is, waar hij eerlijk tegen durft te zijn. Een juf met wie er wederzijds vertrouwen is. En natuurlijk is het hartstikke leuk voor Juf dat zij lekker van haar verdiende verlof mag gaan genieten, maar het geeft hier wat onrust.

Ik merk dat ík vooral die onrust voel. Want vlak voor de Kerstvakantie hoorden we dat er wel vervanging is gevonden, maar dat het er niet één is, maar twee! Daar moest ik wel even van slikken. Twee nieuwe juffen om aan te wennen, twee die hem nog niet kennen. Geven ze hem wel de ruimte die hij nodig heeft, mag hij bij hun ook even op de gang gaan zitten als het teveel wordt? Vinden zij het ook wel oké dat hij af en toe even moet staan? Snappen ze hem als hij gefrustreerd raakt, zich niet begrepen voelt door de klas? Nemen ze hem serieus als hij zich gepest voelt? Of gaat de botte bijl erdoor en krijgt hij te maken met een houding van “Niet zo zeuren, daar hebben we allemaal wel eens last van”, of “Het is vast niet zo bedoeld, laat het los”, of “Stel je niet zo aan…”. Voor één inval juf vind ik het al spannend, laat staan voor twee! En nu hoorden we deze week, dat de juf die 2 van de 3 dagen invalt, na de voorjaarsvakantie óók met zwangerschapsverlof is !!! En dan is er (hopelijk) wéér een nieuwe leerkracht voor de klas. Drie nieuwe juffen, in korte tijd.

En alsjeblieft begrijp mij niet verkeerd. Ik ben allang blij dat er vervanging is gevonden in deze tijd. En ik snap ook heus wel dat als school het anders zou kunnen doen, ze het echt wel anders zouden doen. Ook voor de school kan dit geen ideale situatie zijn. Maar er wordt wél les gegeven en dat is natuurlijk de eerste zorg.

Maar mijn eerste zorg is nou eenmaal het welzijn van mijn kind en dus maak ik mij zorgen. En misschien is dat onterecht. Heeft onze zoon inmiddels weten te dealen met deze onzekerheid, met het niet goed tegen veranderingen kunnen. Hij heeft ons vaker positief verrast en hij kan de laatste tijd steeds vaker, steeds sneller schakelen en loslaten. Dat maakt ons trots. Maar ik kan dat blijkbaar nog niet helemaal en ben op mijn hoede.

Ik vind het spannend, maar ik blijf van een afstandje observeren. Vraag af en toe terloops iets over de juffen, maar maak geen uitgebreide gesprekken van. Tuurlijk pikt hij mijn spanning op, maar ik ben mij daarvan bewust en probeer het echt zo veel mogelijk los te laten. Want ik kan er niets aan veranderen, ik kan niet ineens een juf toveren die voor altijd blijft. En heel eerlijk gezegd wil ik dat natuurlijk ook helemaal niet.

En zijn dit die momenten (ook voor mij), waarvan je hoopt dat hij (en jij) inmiddels voldoende geleerd heeft en voldoende weerbaar is om zich tegen het moeilijke van de situatie te weren. Om ermee om te gaan, zonder dat het enorm veel stress oplevert. Een mens heeft deze test momenten ook nodig om dat wat je geleerd hebt, in de praktijk te brengen. En als je daar dan beter in slaagt dan voorheen, dan heb je gewonnen, een hele smak zelfvertrouwen gewonnen! Want pff dat heb jij toch maar mooi geflikt!

Ik mag dus best op mijn hoede zijn, maar ben vooral het vangnet voor als dat nodig is. Tuurlijk wil je je kind voor alle ellende in de wereld behoeden, maar hoe gezond is dat? En hoe helpt hem dat? Wat leert hij daar dan van? Hoe is hij dan later weerbaar in het vervolgonderwijs, of zelfs in de maatschappij als jij er niet bent om zijn straatje schoon te vegen? Soms moet je situaties laten gebeuren, dat is het hele leven. Maar met een zachte hand ondersteunen en opvangen mag best als het nodig is.