Nu is de S.T.I.P. themaweek natuurlijk al voorbij, maar de boodschap blijft belangrijk en actueel. Dat hebben we zelf ook maar weer eens aan den lijve ondervonden. Ik wil en kan daar nu (nog) niet verder over vertellen. Dat komt wellicht later nog wel eens. Maar het is wel waarom ik het belangrijk vind dat pesten onder de aandacht blijft.

Als ouder voel je je onmachtig en verdrietig, je wilt niets liever dan dat het allemaal niet gebeurd was en vooral, natuurlijk, dat het ophoudt. En waarom nou juist jouw kind? Hij is toch gewoon een heel leuk kind? Er is toch helemaal niets geks aan haar? Wat maakt nou dat jouw kind eruit wordt gepikt om de lul te zijn? En waarom is het nou toch altijd zo moeilijk om voor een ander op te komen? Er zijn maar weinig kinderen die de moed hebben om voor een gepest kind te gaan staan, maar juist díe kinderen zijn zo nodig. Én die volwassenen…

Te vaak zie je nog dat “de schuld” bij de gepeste wordt gezocht. Hij moet maar veranderen. Zij moet maar steviger in haar schoenen gaan staan. Dus worden de gepeste kinderen naar een So-Va (sociale-vaardigheids-) training gestuurd. Natuurlijk leren ze daar van alles, maar het wordt dikwijls ook als “straf” gezien. Kinderen voelen zich gedwongen hier naartoe te gaan en voelen zich bevestigd in hun gedachte dat er iets mis zou zijn met hunzelf. Hoewel er alleen maar beste bedoelingen zijn van de ouders natuurlijk. En tuurlijk maakt dat het voor de meeste gepeste kinderen makkelijker om met pesters om te gaan en zullen ze er weerbaarder uit komen. En, begrijp mij niet verkeerd… Ik ben vooral erg voor deze trainingen, want ook ik gun ieder kind weerbaarheid en zelfvertrouwen. Het is zeker goed als kinderen begeleid worden hierin. Het is waar Haak-aan Kindercoaching voor staat: “Alle kinderen vol zelfvertrouwen en met een gezond zelfbeeld!”

Maar zullen we nu eens, m.b.t. het pesten, starten bij de pesters? Zouden die niet eens mogen, of eigenlijk gewoon moeten veranderen? Waarom vinden wij volwassenen het nou zo moeilijk om dat te doorbreken? Waarom komt er vanuit een school of andere omgeving geen advies naar de ouders van pesters om de pester maar eens naar een training te sturen, of naar een kindercoach bijvoorbeeld, zoals wel naar de gepeste dat advies wordt gegeven. Pesters kunnen gewoon verder gaan met hun giftige gedrag. Worden er een keer op aangesproken. Er wordt een keer gezegd dat het toch écht niet oké is. Maar welke gevolgen zijn er verder voor pesters? 

Er is vaak geen besef bij de pester dat het gedrag wat hij vertoont, gevoeld wordt als pesten. En dus is hier een heleboel te winnen! “Het was toch maar een grapje? En “Het was toch allemaal zo niet bedoeld?” En “Ach, joh, stel je niet zo aan, ik meen het toch niet?”… Er is geen spiegel voor de pester. Allerlei programma’s op scholen, Kanjer Training, De Vreedzame School, PRIMA, Alles Kidzzz, KiVa. Maar ik merk dat de sleet er eigenlijk altijd in komt met deze programma’s. Als je al vanaf de kleuterschool Kanjertraining hebt gehad, heb je het in groep 7 allemaal wel gezien en komen de (rollen)spellen en de verhalen niet echt meer door. Dat gevoel heb ik tenminste en dat is wat ik zie gebeuren. Misschien is het een idee om voor de bovenbouw een ander programma te kiezen dan voor de onderbouw is gebruikt? Misschien helpt het als er weer met een andere kijk, op een andere manier wordt gewerkt aan het groepsproces, aan inzicht in gedrag en de gevolgen voor een ander daarvan. Maar goed, dat is natuurlijk een kostbaar verhaal… dat begrijp ik ook.